şiir

-*- İki Temmuz’da Günü Ağarmayan Şehir -*-
Dosyası kabarık, sicili bozuk…
Tarihi, kara lekeden bulanık,
Ümmetçilikten kurtulamamış yazık,
İşi; darağacı, ateş, gammazlık.
*
Hak için semah dönmeyi suç saydı,
İnsancıl düşünenlere hep kıydı,
İkilikte kaldı bir olamadı,
Sarmış beynini karanlık nifakı.
*
Pir sultan, Deniz, Muhlis, Hasretimiz…
O günden beri yanar yüreğimiz,
Kanı kanla yumaz, kindar değiliz,
Bizi biz yapan insana sevgimiz.
*
Yunus, Mevlana’dan okuyan yobaz,
Yaradan aşkına sevmeyi bilmez,
Kabarır kini duyuları görmez,
Kinle (kanla) beslenenler insan olamaz.
*
Karanlık dünü, var kara mollası,
Rejimi hazmedemedi yobazı,
Taşıdığı Arap, İran menşesi,
Çağa kapalı beyinsiz kellesi.
*
O, kızılırmağın böldüğü şehir,
İçinde; kin, nefret, beslenen zehir,
Ruhen iki temmuz da oldu vampir
Gözü kin, yüreği nefrete esir.
*
Ezelden ebede dek beddualı,
Doğasına yansımış iç karası,
Mazlum gözyaşlarının tutar ahı,
Özünü sarmış husumet yumağı.
*
Adını anarsam ağzım kirlenir,
Aydınları yutan canavar şehir,
Burada kuruldu burada yıkılır,
Diyen; CUMHURİYET düşmanı fakir,
*
Ata hasta us’a vurdu neşteri,
Kanser gibi sinip fırsat kolladı,
Taşladı, yaktı, idama yolladı,
Kalbinin kiri yüzüne yansıdı.
*
Demoğlu; yanar, yüzülür, asılır,
Bu sevgi bir ölürse, bin dirilir,
Kerbela, Maraş, Çorum mu bitirir,
Sivas yakar can ANKA oluverir.
Haydar DEMOĞLU /2008

Bu kaçıncı isyan,
Bu kaçıncı sinsi plan…
Sağ-Sol, Sünni-Alevi, Türk-Kürt,
Bir türlü mahsul alamıyorsun,
Ektiğin nifak tohumlarından.
Şimdi ki nifakının ismi ise türban.
Bu silahında elinde patlayacak,
Ey! Bu ülkeyi sahipsiz sanan…
Unutma! Bin yıllık kültürle yoğrulmuş,
Tıpkı etle kemik gibi olmuş,
Bu coğrafyanın sakinleri olan,
Bu yetmiş milyon insan.
Sor tarihe de söylesin…
Kaçıncıların sonu;
Nasıl olmuş hep hüsran.
Ey! Bu vatanı sahipsiz sanan,
Unutma! Küllenir fakat sönmez,
Külünden tutuşur buradaki insan,
Yine yazar milletim tarihe destan,
Çükü bu coğrafyanın genleri sağlam.
Bu kaçıncı başkaldırı,
Bu kaçıncı sinsi plan,
Bu kaçıncı isyan…
Haydar DEMOĞLU / 08

***** Atatürk’ün Hayatı *****

Yedisinde yetim kaldı,

On’un da öğretmeni tokatladı,

On yedi’sinde subaylığa adım attı,

Yirmi dört’ünde tutuklanıp hapis yattı,

Yirmi beş’inde sürgüne gönderildi,

Otuz’unda pasif göreve verildi,

Otuz yedi’sinde böbreğinden hastalandı,

Viyana’da iki ay hastanede kimsesiz yattı.

Bu arada komutasındaki ordusu dağıtıldı.

Otuz sekiz’inde görevine son verildi,

Yoktu; giyebileceği bir tek sivil elbisesi dahi,

Birde hakkında tutuklama kararı çıkartıldı,

Otuz dokuz’unda idama çarptırıldı,

Yıkılmadı, yılmadı, yorulmadı,

Amacı; halkının yarınlarını kurtarmaktı.

Tarihe gömülmek istenen, bu milleti,

Anka kuşu gibi küllerinden var etti,

Halkına, halkının imanına, inandı, güvendi.

Kendisinin ve milletinin göğsünde bu inancı…

Sanki çelikten bir setti,  bir siperdi.

Engeller; hayallerini söndüremedi,

Her engel azmini katlayıverdi,

Kırk iki’sinde kurdu CUMHURİYET’i

Türk Meclis onu Reis-i Cumhur etti,

Kırk üç’ünden elli yedi’sine geldi,

Son on dört yılda da boş durmadı,

Ülkesine, halkına “muasır medeniyeti”

Çağdaşlığı demokrasiyi getirmeye uğraştı,

Kimdir bu diye soranı ayıplarım tabi?

O Mustafa Kemal Atatürk; başka kim olabilir ki

O yaşadığı asrın eşsiz kahramanı,

Milletinin üzerine çöken kara bulutları,

Yel gibi dağıtıp, ardından gün gibi doğandı,

Bu milletin çöküşünü seyre dalanları,

Şaşırtan bir rüyaydı sanki bir kasırgaydı

O Mustafa Kemal Atatürk ki asrının dâhisi

On kasım bin dokuzyüzotuzsekiz’den beri,

Hissedilir oldu hep onun dimağının eksikliği,

Özeneni çok amma, dolduran olmadı yerini.

Olamayacakta olmayacak bu gidişle belli ki…

haydar demoğlu //08